دوست داشتن هميشه گـــفتن نيست گاه سکوت است و گاه نگــــــاه ... غـــــريبه ! اين درد مشترک من و توست که گاهي نمي توانيم در چشمهاي يکد يگــر نگــــاه کنيم

دختر کنار پنجره تنها نشست و گفت

                                        ای دختر بهار حسد می برم به تو

عطر و گل و ترانه و سر مستی ترا

                                         با هر چه طالبی بخدا می خرم ز تو

بر شاخ نوجوان درختی شکوفه ای

                                         با ناز می گشود دو چشمان بسته را

می شست کاکلی به لب نقره فام آب

                                          آن بالهای نازک زیبای خسته را

خورشید خنده کرد و ز امواج خنده اش

                                          بر چهر روز روشنی دلکشی دوید

موجی سبک خزید و نسیمی به  گوش او

                                          رازی سرود و موج بنرمی از او رمید

خنیدید باغبان که سر انجام شد بهار

                                          دیگر شکوفه کرده درختی که کاشتم

دختر شنید و گفت چه حاصل از این بهار

                                           ای بس بهارها که بهاری نداشتم

خورشید تشنه کام در آ ن سوی آسمان

                                           گویی میان مجمری از خون نشسته بود

می رفت روز و خیره در اندیشه ای غریب

                                          دختر کنار پنجره تنها نسشته بود

هو العزیز

سلام به همه :

قبل از هر چیز تقدیر و تشکری می کنم از همه معلمان - مدیران - مربیان و اساتید مهربانم

. این شاخه گل تقدیم به این عزیزان

لازم می دانم از تعدادی از ایشان که حق بیشتری بر گردن من دارند با ذکر نامشان تشکر نمایم.سرکار خانم مهندس زهرا مهدی بیگی و سرکار خانم مهندس مژگان فغانی که امیدورام همیشه سلامت و شاد باشند . استاد بزرگوار و برادر مهربانم جناب آقای مصطفی رمضانپور که هیچگاه محبتهایشان را فراموش نخواهم کرد و  آرزوی سلامت و سعادت برایشان دارم همچنین استاد گرانقدر و  عزیز  جناب آقای مصطفی قربانی که چند سال رنج رفت و آمد و دوری از خانواده را تحمل نمودند و من و سایر هنرجویانشان را صبورانه در آموختن هنر پر ارزش موسیقی و ساز زیبای ویلن دلسوزانه راهنمایی نمودند . امیدورام روزی بتوانم زحماتشان را جبران نمایم.

در آغاز این شعر زیبای حافظ را  به همگی این عزیزان تقدیم می کنم:

         من که باشم که بر آن خاظر عاطر گذرم       لطفها می کنی ای خاک درت تاج سرم

         دلبــرا بنــده نــوازیت که آمــوخـت بـگـــو       کــه مــن ایــن ظن برقیبــان تو هرگز نبرم

         همتم بـدرقه راه کــن ای طایـــر قــــدس       کـه درازست ره مقصــد و مـن نـوسفــرم

         ای نسیـم سحری بنــدگــی مـن بــرسان     کــه فراموش مـکن وقت دعـــای سحــرم

         خرم آنـــروز کزیـــن مرحـلــــه بر بندم بـــار      وز ســر کــوی تـو پرسـند رفیقان خبــرم

          پـایــــه نـظــم بــلندســت و جهانگیر بـگـــو     تـــا کند پادشــــه بحـــر دهان پـــر گهرم

شاد باشید