متن زیر را خواهر عزیزم فیروزه خطاب به خوانسارمان نوشته و به همشهریان دور از وطنم تقدیم کرده است که چندی پیش در شهرمان در خدمتشان بودیم:(البته او همانطور که این متن را برای من میخواند منظورش را از هر جمله معنا دار این متن توضیح داد با اندکی تفکر شما هم میتوانید به آن پی ببرید)
دیوارهای خاکی ات را گیسوی سبز خزه پوشانده و صحرایت چادر گلی می پوشد.در زمستان عروسی و بهار سبزینه پوش.چه باوفایی و چه نیک دوستان وفادار داری،خوش مرامی که یاران عاشق داری که به تو و خاک پاکت عشق می ورزند.
چند وقت پیش میزبان دوستانی بودی که خود صاحب خانه بودند.بهتر از ما تو را می شناختند و نیک تر از ما تو را ستایش می کردند ،ریشه در این آب و خاک داشتند و در رگهایشان خون اجدادشان قلیان میکرد.از راه دوری آمده بودند،گرد سفر بر مژه های چشمانشان سنگینی می کرد اما همچون فرزندی در آغوش مادر لذت از تو می بردند و باغهایت را با کوچه پس کوچه های آن سوی دنیا مقایسه میکردند.
درختانت سر بروی شانه های یکدیگر گذاشته اند تا مهمانانت را از گزند آفتاب برهانند.پریشان گیسوان بید مجنونت که صبحگاه در آئینه چشمه به آن شانه می زند و شمیم بوی گلهای واژگونت را چه ساده و بی ریا به دوستانت ارزانی می داری و صدای کبک های خوش خرامت که می توان با حوصله در زیر بته های گون جوجه هایشان را دید چه دلرباست .
خاطر دوستانت برای ما بسیار عزیز است و مقدمشان گرامی تر.
